تبليغاتX
تشکل بچه های آسمان دانشگاه شیخ بهائی

تشکل بچه های آسمان دانشگاه شیخ بهائی


مهدیابر همان عهد که بودیم برآنیم هنوز

رفتیم....

الحمدالله


فاطمیه ی امسالم مهمون مادر شدیم !کی فکرش رو می کرد....


هیئت امسالم با همه ی سختی ها و شیرینی هاش سپری شد

 


(یا حضرت زهرا  از غم دوریت چه کنم )


حالا وقت وداع رسیده و دیگر باید رفت


دانشگاه شیخ بهائی عزیز تو جایی بودی که بچه های آسمان تشکیل شد

 


هیچ کس به اندازه ی ما طعم دانشجویی و لذت دانشجو بودن رو نچشید

 


یاد همه ی برنامه های فرهنگی و مذهبیش بخیر


یاد اردوهای جمکران


یاد جشن  عید غدیر و خوشحالی بچه ها


یاد نشریه و نخریدناش


یاد دعا توسل و غربتش


یاد جلسات ما با بچه ها جا نداشتنا


یاد نقد فیلم هاش

 

یاد شبایی که می اومدیم از در و دیوارش بالا می رفتیم برای تبلیغ

 

چسبوندناش


 


یاد نگهبانهای مهربونش  که مثل یک پدر بودن ...آقای حاجی پور


یاد هیئت و دلتنگی هاش


حالا دیگه وقتن رفتن اگه می خواهید بچه ها رو بشناسید باید بگم :


خانم راجی

خانم امین الرعایا

خانم مرادی

خانم افاضلی

خانم شهریاری

خانم فرهنگی

خانم علیزاده

خانم امیدی

خانم بهارستانی

خانم کربلایی

خانم شاه محمدی

خانم نیک منش

و بنده ی حقیر خانم توکلی ....

 

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم


باشد


که نباشیم بدانند که بودیم


       یا زهرا حمایت

            شهدا شفاعت

 

 

 

 
یکشنبه دهم اردیبهشت 1391

|

..........فیض اشک......

                            

مرو مادر دلم طاقت نداره

دلم بعد از تو خیلی بی قراره

مگه بابام علی شب های بی تو

سرم رو روی زانوهاش بذاره 
 
 
مراسم سوگواری ....فیض اشک....
 
 
حضرت فاطمه الزهرا(س)
 
خیمه ی مجموعه ۲
 
همرا ه با نماز مغرب و اعشاء
 
سخنرانی استاد جعفری 
 
با نوای گرم مداحان اهل بیت
 
تاریخ ۳-۶ اردیبهشت ۹۱
 
 
 
دوشنبه بیست و یکم فروردین 1391

|

پیام نوروزی اوباما و پاسخ دانشجویان بسیجی 8 دانشگاه تهران

بسيج دانشجويي ۸ دانشگاه تهران در نامه ای به اوباما رئیس جمهور آمریکا، پاسخ پیام نوروزی وی را داد. به گزارش الف، متن این نامه به شرح زیر است: بسم الله الرحمن الرحیم جناب آقای رئیس جمهور باراک اوباما؛ در روزهای گذشته پیام های تبریک شما و وزیر محترم خارجه ی کشور متبوع شما، به مناسبت آغاز سال نو و عید نوروز خبر از این می داد که دولتمردان ایالات متحده به دنبال شیوه ای جدید برای تعامل با مردم و ملت ها هستند، این مساله را باید به فال نیک گرفت که بالاخره و با یک فاصله حدودا نیم قرنی از زمانی که امام خمینی(ره) این بحث را مطرح کرد، سیاستمداران ایالات متحده متوجه شده اند که شیوه مدیریت جهانی باید مبتنی بر ارتباط با ملت ها، تعامل با آن ها و در اصطلاح دیپلماسی عمومی باشد و جامعه جهانی نمی تواند مدل های گذشته را که غالبا مبتنی بر جنگ بود را تحمل کند. دوست داریم بعد از این که شما در پیامتان ما مردم ایران را مخاطب خود قرار دادید و سعی کردید با ما سخن بگویید و خواستار این شدید که نظرات ما را بشنوید و آرمان های ما را درک کنید، ما نیز به عنوان دانشجویان ایرانی و بخش کوچکی از مردم، شما را مخاطب خود بگیریم و ضمن استفاده از این فرصت، نکاتی را خدمتتان عرض کنیم: آقای اوباما؛ در صحبت هایتان سخن از پرده ای الکترونیکی به میان آوردید که دولت ایران به دور مردم خود کشیده است و این گونه نشان دادید که دولت ایالات متحده، می خواهد جریان آزاد اطلاعات را بوسیله فضای مجازی در ایران جاری کند، حال آن که بنظر می رسد این دولتمردان و سیاست مداران آمریکایی هستند که خودخواسته پرده ای الکترونیکی به دور خود کشیده اند و نمی خواهند صدای ملت ها را بشنوند و دنیای رصد خود را به سایتهایی چون فیس بوک و توییتر و پلاس محدود کرده اند؛ آیا شما مشکلات مردم در بحرین و دیکتاتوری آل خلیفه در این کشور را آن طور که حقیقتا هست می بینید؟ آیا قبل از انقلاب در مصر، سیاستمداران آمریکایی صدای مردم این کشور را می شنیدند؟ آیا ندیدن مصائب مردم فلسطین، که هرروز کودکان و زنان آن ها مورد هجوم قرار می گیرد نشانه ای جز ساختن پرده ای خود خواسته به دور افکار سیاست مداران آمریکایی است؟ البته این دولتمردان غیر از آن، سعی می کنند مردم خود را نیز از فضای واقعی ملت ها و از افکار و آرمان های حقیقی آن ها آگاه نسازند، مبادا که مردم با آگاهی از این آرمان ها بر علیه حکومت فعلی اقدامی انجام دهند و دیدیم که زمانی که اندکی از این آرمان ها از جانب مردم انقلابی مصر به آمریکا رسید، وال استریت اتفاق افتاد و مردم در وال استریت شعارهای مردم مصر را سر دادند و بر هیچ کس پوشیده نیست که شعارهای مردم مصر نشات گرفته از شعارهای مردم فلسطین و لبنان است و مردم فلسطین و لبنان نیز اذعان دارند که الگویشان بسیجیان خمینی(ره) هستند. آقای رئیس جمهور! دم از این زدید که می خواهید مشکلات مردم ایران را حل کنید و به عنوان نمونه ای از انجام اقداماتی برای بهبود اینترنت در ایران خبر دادید، عزم شما برای حل مشکلات مردم و ملت ها، عزم خوبی است اما ما نه تنها نگران این نیستیم که این صحبت شما در حد حرف باقی بماند، بلکه مطمئن هستیم عملی که شما انجام می دهید صد در صد با صحبت شما در تضاد است. نمی دانیم این حجم تحریمی که بر علیه مردم و ملت ایران اعمال و فشارهای آن را بر ملت عزیز ایران تحمیل می کردید که حتی گاها آن ها از بهره مندی از نیازهای اولیه شان محروم می شدند، باور کنیم یا این صحبت های شما را؟ جا دارد در همین جا شما را توصیه کنیم اوضاع ایران و آمریکا را بازبینی کنید، از شما این سوال را بپرسیم که در حال حاضر مردم ایران وضعیت بدی دارند یا مردم ایالات متحده؟ کدام ملت است که در سختی ها مستحکم تر عمل می کند؟ مگر بیش از این تحریم هایی که در حال حاضر بر مردم ایران اعمال کرده اید می توانستید اعمال کنید؟ آیا به مقصود خود رسیدید یا مردم در ۱۲ اسفند پای برگه شکست مطلق همه ی این تحریم ها را امضا کردند؟ اما در مقابل مردم در وال استریت نشان دادند که سیاست های تغییری شما نیز هیچ فایده ای نداشته و شما نیز از مردم صرفا به عنوان ابزاری برای رسیدن به قدرت استفاده کردید و شعار «تغییر» شما نیز شعاری پوچ و توخالی بود و مردم دیگر بعد از ۴ سال اعتمادی به این شعارها ندارند. رئیس جمهور محترم! وزیر خارجه شما در پیام نوروزی خود، صحبت از پایبندی خود به حقوق بشر به میان آورده بود، بله پایبندی به حقوق بشر خوب است اما به شرط اینکه مساله ای جهانی باشد و همه خود را ملزم به رعایت آن کنند، نه این که عده ای ناجوانمردانه حقوق بشر را زیر پا قرار دهند و دیگران را به دروغ متهم کنند که شما حقوق بشر را رعایت نمی کنید، آیا وقایع گوانتانامو و وال استریت خلاف حقوق بشر نیست؟ آیا ترور یک دانشمند جوان در مقابل چشمان خانواده اش مطابق حقوق بشر است؟ ترور احمدی روشن را کدام بند از حقوق بشر تایید می کند؟ البته این ها تنها نمونه ای از ده ها هزار جنایت مخفی آمریکاست که بنا به مقاصدی علنی شده است؛ شاید شما قصد داشتید ملت ایران را با برخی از این حرکات بهراسانید و آن ها را از آرمان هایشان عقب بنشانید اما دیدید که در این حرکت نیز شکست مفتضحانه ای خوردید و ملت عزیز و دانشجویان گرامی ایران بار دیگر با اقدامات خود شما را از رسیدن به مقاصدتان بازداشتند. و در آخر، قصد داریم به اطلاع شما برسانیم که دیپلماسی عمومی مبتنی بر ارتباط با دل ها و جان های انسان هاست و همانطوری که وقایع عراق و افغانستان برای چندمین بار نشان داد، دیگر با حکومت بر جسم ها، نمی توان به مقاصد خود رسید و برای ارتباط با دل ها و جان ها باید نه تنها از مسایلی سخن گفت که ارزش های انسانی بر مبنای آن ها بنا گردیده، بلکه باید برای تحقق ارزش های حقیقی انسانی قدم برداشت و این گونه عمل کرد تا بتوان بر ذات انسان ها مسلط گشت، کاری که حکومت جمهوری اسلامی انجام داده و هرچند از نظر شما - به اشتباه - از دامن کشورها فاصله گرفته اما در عمق دل ها نفوذ کرده، ما به شما و سایر دولتمردان آمریکایی توصیه می کنیم که اجازه بدهید ملت آمریکا با سایر ملت ها آزادانه ارتباط بگیرند و به غیر از غول های رسانه ای خودتان(چه در فضای مجازی و چه در تلویزیون) با آشنایی با دیگر رسانه ها حرف ها و آرمان های دیگر ملت ها را بشنوند تا با خواست و همکاری مردم عدالت جهانی در سراسر عالم برپا گردد. والسلام علیکم و رحمت الله بسیج دانشجویی دانشگاه های امام صادق (ع)، تهران و علوم پزشکی تهران، شهیدبهشتی، صنعتی امیرکبیر، صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، صنعتی شریف، علامه طباطبایی
دوشنبه هفتم فروردین 1391

|

سالی گذشت و گشت زمین در مدار تو اما نداشت خاتمه ای انتظار تو قلب مرا از خانه تکانی معاف کن بگذار روی شیشه بماند غبارتو امسال که هیچ به درد ظهورت نخورده ام سال جدید خدا کند که بیایم به کار تو سال نو مبارک
دوشنبه هفتم فروردین 1391

|

حماسه ای دیگر...

وطنم ای شکوه پابرجا/ در دل التهاب دورانها
کشور روزهای دشوار / زخمی سربلند بحرانها

از تب سرد موجهای خزر /تا خلیجی که فارس بوده وهست
می شود با تو دل به دریا زد
می شود با تو دل به دنیا بست
وطــــــنم......
شنبه سیزدهم اسفند 1390

|

در انتخابات شرکت می کنم

به نام خدا
.....ما که رفتیم، مادر پیری دارم و یک زن و سه بچه

 

 قد و نیم قد.از دار دنیا چیزی ندارم جز یک پیام:

 

 قیامت یقه تان را میگیرم اگر ولی فقیه را تنها

بگذارید.... .

 


(از وصیت نامه شهید مجید محمدی)


تنها برای رضای خدا و شادی رهبرم در عرصه ام.

چهارشنبه دهم اسفند 1390

|

ما برگشتیم...
چهارشنبه دهم اسفند 1390

|

نامه ی یک مادر به گلشیفته فراهانی

نامه ی یک مادر به گلشیفته فراهانی   

سلا‌م گلشیفته جان؛این روزها نام تو را از خیلی‌ها می شنوم و در هر مجلس و مهمانی ای نقل زبانهایی.شنیده ام رفته ای به ینگه دنیا و حجابت را از سر برداشته ای و...

گلشیفته جان،وقتی ۲ سال پیش با پسر بزرگم رفتم به سینما كه فیلم میم مثل مادرت را ببینم،از بازی گرم و صمیمانه تو همه صورتم از اشك خیس شد،آن لحظه شك نداشتم كه همه مادران ایرانی شبیه گلشیفته اند و گلشیفته،نقش پنهانی ا ست از تصویر مادری كه هر ایرانی در ضمیرش دارد.مادری كه همه وجودش ایثار و از خود گذشتگی است،می سوزد تا نورو گرمی و محبت وحیات ببخشد،"هست"برای آن كه فرزندش "باشد."مادری كه یك زیبایی آسمانی در رخسارش موج می زند و ترنم لبانش به ذكری الهی،در خانه نور می پراكند.
یادت هست هنگامی كه تو با مشت به شیشه كوبیدی و دستت غرق خون شد تا فرزندت نجات یابد،چگونه رسول ملا‌قلی پور در پشت صحنه زار زار گریست؟رسول،چهره مادر خودش را در تو ترسیم كرد.تو زنی شدی به شكل مادر رسول،به شكل مادر همه ایرانی‌ها.این تاج افتخار را رسول بر سرت گذاشت پیش از آن كه آن حادثه،آن خبر شوم رخ دهد.
اما حالا‌ تو رفته ای آن ور دنیا و عوض شده ای.می گویند می خواهی ستاره فیلم‌های‌هالیوود شوی.
گلشیفته جان،نمی دانم كه مادرت در قید حیات هست یا نه،اما می خواهم به عنوان یك مادر با تو حرف بزنم.دخترم،تو می دانی كه‌هالیوود كجاست؟
می دانم كه هنر پیشه هستی و به اندازه همه گیس‌های سفید من در شباب عمرت فیلم دیده ای،عمرت دراز باد مادر،اما خبر از دنیای‌هالیوودی‌ها داری؟می دانی این اختاپوس بر هر زنی كه چنگ بیندازد تا چه منجلا‌ب‌هایی سقوطش می دهد؟ دخترم،دنیای غربی كه تو اكنون به آنجا رفته ای،ترمز بریده است.غرق شدن در تنعمات عجیب و تهوع آور جسمی،دارد مثل موریانه پایه‌های خانواده‌ها رادر غرب می جود...می دانم،می دانم كه آنها پیشرفته اند،اما این پیشرفت‌ها چشمت را كور نكند.
دخترم،برای من كه مادرم قابل تصور نیست كه چگونه یك هنرپیشه زن غربی،در حالی كه از استودیو به خانه می آید و تنش به ننگ بوی مردی غریبه آغشته است،می تواند آغوشی پر از عشق را به همسرش هدیه دهد؟ چگونه چنین زنی همراه فرزندش،در برابر پرده سینما یا تلویزیون می نشیند،و صحنه هم آغوشی خود و هنرپیشه ای بیگانه را تماشا می كند؟گلشیفته جان،دنیای رسانه و تبلیغات،خیلی پر هیاهوست مادر جان!مبادا زرق و برق‌هالیوود چشمت را كور كند كه گوهر عصمت و عفافت را بدزدند. شهرت،طعم خوشایندی دارد در شباب عمر.شهرت،یعنی پول،احترام،فلشهای پرنور دوربین‌های عكاسی و هلهله و هورای میلیونها هوادار در سراسر جهان.دخترم،هالیوود می تواند تو را به قله شهرت جهان برساند،می تواند نام تورا در تاریخ سینمای جهان جاودانه كند،می تواندحساب بانكی تو را با ارقام نجومی پر كند،دستشان درد نكند،خیلی هم خوب است كه به این چیزها می رسی مادر.اما به یاد داشته باش كه حتی اگر لباسی از یاقوت برتنت كنند،تاجی از الماس بر سرت بگذارند،و در قصری پر از جواهرات رنگین و افسانه ای ساكنت كنند، جای خانه ای گرم از محبت و هلهله شادمانه كودكت را نخواهد گرفت.این درسی بود كه رسول ملا‌قلی پور به تو یاد داد،اما خیال می كنم خوب این درس را یاد نگرفته ای.از تو خواهش می كنم یك بار دیگر بنشین و فیلم میم مثل مادر را ببین؛ببین رسول می خواسته در این فیلم چه چیزرا به تو و به همه دختران ما حالی كند؟

فراموش نكن گلشیفته جان كه تو اول یك مادر هستی،بعد یك هنرپیشه،اول یك مادر هستی بعد یك شهروند،اول یك مادر هستی بعد یك...حتی همسر. گلشیفته،هیچ چیز،هیچ چیز در دنیا وجود ندارد كه بخواهی برای آن لذت یك مادر پاك و نورانی بودن را از دست بدهی.تمام فرصت‌های درخشان‌هالیوود هم نمی تواند لذت یك لحظه از تجربه شگفتی را كه امثال مادر ملا‌قلی پور درك كرده اند به توهدیه بدهد.هنرپیشه باش گلشیفته جان،به فكر ترقی و پیشرفت باش عزیزم، اما قبل از هر چیز یك"مادر"باش
پنجشنبه بیستم بهمن 1390

|

دانشجوی عزیز

 

آیا از برنامه های فرهنگی دانشگاه در نیمسال اخیر راضی هستید؟
جمعه سی ام دی 1390

|

مادانشجویان شیخ بهائی بار دگر جنایت ترور دانشمندان ایرانی..

جناب استاد مصطفی احمدی روشن.. را محکوم می کنیم و برای

خشنودی رهبر انقلاب و سر بلندی ایران عزیز در جهت ادامه ی

اهداف آن بزرگواران تمامی تلاش خود را در زمینه ی علمی و

اخلاقی به طور جد بکار میبریم.

پنجشنبه بیست و دوم دی 1390

|